محمد حسین رجبی دوانی در برنامه “هنگام درنگ ” که از شبکه اول سیما پخش شد،‌ اظهار داشت: در زمان خلافت امیرالمؤمنین (ع) در کوفه جلسات درس و بحث از سوی حضرت زینب (س)

برگزار می‌شد، زنان کوفه برای بهره‌گیری از محضر حضرت زینب (س) به خدمت وی می‌رسیدند و حضرت زینب (س) نیز حدیث و علوم را به آنها می‌آموختند.

وی با اشاره به اینکه نوع سخن گفتن حضرت زینب (س) همچون امیرالمؤمنین علی (ع) بود، گفت: راوی می‌گوید وقتی حضرت زینب(س) با چنین حلاوت زبانی سخن می‌گفت، مردم غم‌ها و مصیبت‌های عظیمی که برایشان وارد شده بود را احساس می‌کردند و گویی امیرالمؤمنین (ع) در سیمای حضرت زینب (س) متجلی شده است و سخن می‌گوید چرا که خطبه‌های بلیغ و فصیح حضرت علی (ع) نیز عمدتاً در کوفه ثبت و ضبط شده بود.

این اسلام‌شناس، محقق و مورخ تاریخ اسلام عنوان کرد: حضرت زینب (س) در سال ۵ یا ۶ هجرت متولد شده و در سن ۴ – ۵ سالگی مادر خود را از دست داد؛ تعجب‌آور است که خطبه فدکیه حضرت زهرا (س) به رغم سن کم از سوی حضرت زینب (س) روایت شده است.

وی تأکید کرد: حضرت زینب (س) جزء معصومین نیز محسوب نمی‌شود ولی علی‌رغم سن کم، راوی خطبه مادر شدند که این امر نشان از اهمیت مقام والا و کمال برجسته حضرت زینب (س) دارد.

رجبی دوانی ادامه داد: حضرت زینب (س) در محضر چند معصوم (ع) از جمله وجود مقدس پیامبر (ص)، حضرت فاطمه زهرا (س)، حضرت علی (ع) و دو برادر عظیم‌الشأنشان بودند؛ طبیعتاً کسی که از محضر معصومین بهره‌مند شده باشد، شخصیت والایی پیدا می‌کند که در عرصه کربلا به خوبی متجلی می‌شود و خود را نشان می‌دهد و کام فاتحان به ظاهر پیروز در حادثه کربلا را تلخ می‌کند.

وی با بیان اینکه حضرت زینب (س) با منطق قوی سخنان عجیبی را در کوفه و شام، بیان و پیروزی ظاهری را تبدیل به شکست می‌کند، اظهار داشت: در بین مردم مطرح است که حضرت زینب (س) در هنگام ازدواج با عبدالله بن جعفر شرط کرد بود که هرگاه خواست با برادرانش حرکت کند، اختیار این کار را داشته باشم؛ لازم به ذکر است که چنین موضوعی در هیچ منبع تاریخی ثبت نشده است و این موضوع هیچ سندیتی ندارد.

این اسلام‌شناس، محقق و مورخ تاریخ اسلام عنوان کرد: حضور حضرت زینب (س) در کنار امام حسین (ع) نشان دهنده اوج معرفت و بصیرت اوست، در آن زمان امامی در معرض خطر است و دشمن وی را در خصوص بیعت و قتل مخیر کرده است؛ امام مجبور است از وطن خود مدینه به سمت مکه مهاجرت کند.

وی با اشاره به اینکه در شرایطی که امام زمان در خطر است، مرد یا زن بودن معنایی ندارد، تصریح کرد: در همراهی حضرت زینب (س) با کاروان کربلا، امام زمان بودن امام حسین‌(ع) مطرح است لذا حضرت زینب (س) زندگی را رها کرده و همراه امام زمان خویش حرکت می‌کند.

رجبی دوانی افزود: نه تنها حضرت زینب (س) بلکه زنان دیگر نیز همراه امام حسین(ع) بوده و در اوج معرفت به اسارت درآمدند؛ حضرت زینب (س) جز در پیروی از حکم امام زمان خود وظیفه‌ای برای حضور در کربلا نداشت؛ زنان دیگری همچون همسر امام حسن مجتبی (ع) در اوج بصیرت قصد داشتند امام زمان خود را تنها نگذارند.

وی عنوان کرد: از این مسئله در می‌یابیم که مردان بی‌بصیرت بسیاری بودند که به پای چنین زنان عظیم‌الشأنی نرسیدند چرا که زنان در مسائل سخت وظیفه‌ چندانی ندارند اما به دلیل اینکه موضوع دفاع از امام زمان مطرح است و این مسئله مرد و زن نمی‌شناسد، امام خود را رها نمی‌کنند.

این اسلام‌شناس، محقق و مورخ تاریخ اسلام گفت: حضرت زینب (س) با بیان عجیب خود در مجلس عبیدالله زیاد یا در قرائت خطابه در کوفه، موجب منقلب شدن مردم کوفه شد که حضرت سجاد (علیه‌السلام) حضرت زینب (س) را آرام کرده و ضمن تأیید سخنان وی به ایراد سخنانی می‌پردازد که مردم کوفه در آن هنگام پی به جنایتی که مرتکب شده و کوتاهی خود که هزینه جبران‌ناپذیری را برای عالم اسلام داشت، می‌برند.

وی تأکید کرد: زمانی که حضرت زینب (س) را وارد دربار عبیدالله کردند و آنها در کمال نخوت و غرور جشن به پاداشته و قصد داشتند اسیران دربند را تحقیر کنند، حضرت زینب(س) چنان او را مغلوب کرد که عبیدالله قصد جان حضرت زینب (س) را داشت؛ حضرت زینب (س) در جایی دیگر جان امام سجاد (علیه‌السلام) را نیز نجات می‌دهد و جان خود را در معرض خطر قرار می‌دهد تا امام زمان خود را حفظ کند.

رجبی دوانی با بیان اینکه حضرت زینب (س) در شام جشن یزید را به عزا تبدیل کرد، گفت: زمانی که حضرت زینب(س) به مدینه بازگشتند بخش بزرگی از پیام رسانی انقلاب امام حسین (ع) برعهده آن حضرت بود؛ وی بود که با آگاه‌ سازی، مدینه را غرق در خروش کرده و مردم را آگاه کرد که چگونه با کوتاهی خود باعث شدند پسر پیامبر (ص) به این صورت از دست برود و فعالیت‌های خود را در این زمینه ادامه می‌داد.

وی اظهار داشت: در این که حضرت زینب (س) فعالیت‌های مستمر سیاسی داشتند، شکی نیست که این امر باعث وحشت دستگاه جبار یزیدی می‌شد و حاکم یزید در مدینه به خلیفه نوشت که اگر اجازه داده‌ شود که فعالیت‌های زینب (س) به همین صورت ادامه یابد، او مدینه را بر تو تباه می‌کند.

این اسلام‌شناس، محقق و مورخ تاریخ اسلام ادامه داد: برخی نقل‌ها حاکی است که حضرت زینب (س) به مصر تبعید شده است و علت اینکه حضرت زینب (س) در شام دفن شده، همین تبعید بوده است.

وی افزود: به روایتی حضرت زینب (س) بیشتر از یک سال و نیم بعد از واقعه کربلا در قید حیات نبوده و در سال ۶۲ از دنیا رفت و به نوعی از این غم و اندوه نجات پیدا کرد؛ او مانند کوه استوار بود و حتی به امام سجاد (ع) نیز دلداری می‌داد.

مطالب مرتبط :

• نشانه‌‌های شیعه از منظر آیت الله استادی
• فواید ذکر خدا و پیامبر خدا
• ضرورت مدیریت در اسلام
• سند هویت شیعه به دست امام صادق (ع)
• مؤمن دین کیست

خطبه فدكيه حضرت زهرا (س), خلافت اميرالمؤمنين (ع), محمد حسين رجبي دوانی