کنار بقیع
| دل غـریــب مـــن از گــردش زمـــانــه گرفت |
| بـه یــاد غربــت زهــرا شبــی بـهانه گرفت |
| شبــانــه بــغـــض گلـــوگــیر مـن کـنار بقیع |
| شکست و دیده ز دل اشکِ دانه دانه گرفت |
| ز پـشـت پــنــجــره هــا دیـدگــان پـر اَشکم |
| سراغ مدفـن پـنـهـــان و بــی نشانه گرفت |
| نــشـان شـعـلــه و دود و نـــوای زهــــرا را |
| تـوان هـنــوز ز دیــوار و بـــام خـــانــه گرفت |
| مصیبتی است علی را که پیش چشمانش |
| عــدو امـیــد دلــش را بـــه تــــازیـانه گرفت |
| چـه گـفـت فـاطـمـه کـان گونـه بـا تأثر و غم |
| علــی مــراسم تـــدفـیــن او شبـانه گرفت |
| فـــراق فـاطــــمــه را بــوتــراب بـــــاور کرد |
| شبی کــه چوبــه تــابـوت را به شانه گرفت |
مطالب مرتبط :
برچسب مطلب
ارسال...
در حال بارگزاری ...