شیعه در لغت به معنای پیرو و یار است. قرآن کریم از حضرت ابراهیم (علیه‌السلام) به عنوان شیعه حضرت نوح یاد می‌کند. این واژه که در کاربرد لغوی با آمدن نامی در پی خود، پیروان شخص خاصی را می‌شناساند، هم‌اکنون در عرف مسلمانان به صورت اسم خاص درآمده و به کسانی که ولایت و امامت علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه‌السلام) و فرزندان او را پذیرفته باشند، گفته می‌شود، البته این مفهوم به مرور به شیعیان اثنی‌عشری اطلاق شده است. ابن‌خلدون می‌نویسد:«شیعه در عرف فقیهان و متکلمان خلف و سلف، بر پیروان و اتباع علی و پسران او اطلاق می‌شود.
بسیاری از پژوهشگران اهل‌سنت و خاورشناسان که درباره تحولات منجر به ظهور مفهوم شیعه در اندیشه و پیکره امت اسلامی به تحقیق و کاوش علمی پرداخته‌اند، نظریه‌های گوناگونی که گاه با اختلاف آرا و تفاوت با دیدگاه مشهور است، ارایه داده‌اند؛ ولی وجه مشترک تمامی دیدگاهها این است که مفهوم شیعه پس از رحلت پیامبر اکرم و بخاطر دست نیافتن علی‌بن‌ابی‌طالب به خلافت و حکومت، میان پیروان او پیدا شد. آن چه در متون روایی شیعه و اهل‌سنت از پیامبر اکرم نقل شده است، حکایت از آن دارد که شخص پیامبر از پیروان و دوستداران علی به عنوان شیعه نام برده است. بنابراین، تکوین و تکامل این مفهوم به لحاظ تاریخی به زمان پیامبر برمی‌گردد.

علی شیرخانی، تشیع و روند گسترش آن در ایران، ص۹

مطالب مرتبط :

• نشانه‌‌های شیعه از منظر آیت الله استادی
• فواید ذکر خدا و پیامبر خدا
• ضرورت مدیریت در اسلام
• سند هویت شیعه به دست امام صادق (ع)
• مؤمن دین کیست

شیعه, شیعه ها, شیعیان, معناي شيعه